Baráttan fyrir forsetakosningarnar í Bandaríkjunum í nóvember 2012 er í algleymingi. Kosningarnar þykja skipta miklu máli hvað framtíð Bandaríkjanna og raunar heimsins alls varðar.  Stóru flokkarnir tveir, Demókrataflokkurinn og Repúblikanaflokkurinn takast hart á, enda er mikið í húfi og aðeins annar flokkurinn sem hreppir Hvíta húsiðað lokum.

Núverandi forseti Bandaríkjanna, demókratinn Barack Obama, hyggst bjóða sig fram til endurkjörs, en spennan er öllu meiri í Repúblikaflokknum. Þar hafa nú þegar tíu manns tilkynnt framboð sitt sem forsetaefni flokksins, og er hafin mjög spennandi barátta um það hverjir fulltrúar repúblíkana til forseta og varaforseta verða,  en það kemur líklega ekki endanlega í ljós fyrr en á landsfundi flokksins í lok ágústmánaðar á næsta ári.

Kjósendahópur Repúblikaflokksins er afar breiður og margvíslegur. Þar er meðal annars að finna heittrúaða kristna menn, hægrimenn, íhaldsmenn og frjálshyggjumenn. Má með sanni segja að þessi fjölbreytta flóra skoðana kjósenda endurspegli flóru frambjóðenda og þeirrar stefnu sem þeir aðhyllast. Frambjóðandinn Rick Perry, ríkisstjóri Texas, er til að mynda þekktur í umheiminum fyrir lífsskoðanir sínar, sem eru íhaldssamari og kristilegri en gengur og gerist. Perry hefur ekki átt sjö dagana sæla í kosningabaráttu sinni og hefur hann meðal annars átt í harðvítugri deilu við þingkonuna og frambjóðandann Michele Bachmann, en hún styður hina svokölluðu Teboðs-hreyfingu, sem vill ganga enn lengra en Repúblikanaflokkurinn í skattalækkunum og niðurskurði ríkisútgjalda. Viðskiptajöfurinn Herman Cain hefur verið að sækja í sig veðrið að undanförnu en einstaklingar eins og hann, sem hafa alist upp við mikla fátækt og unnið sig upp til hæstu hæða, eiga sér jafnan stað í hjarta hins venjulega Bandaríkjamanns. Mitt Romney hefur aukinheldur staðið sig með ágætum en efasemda gætir um hvort hann sé nægilega trúr sinni sann-færingu eða hvort hann sé hentistefnustjórnmálamaður. Áhugaverðasti frambjóðandinn er hins vegar án nokkurs vafa frjálshyggjumaðurinn Ron Paul.

Læknirinn Ron Paul settist fyrst á þing árið 1976 fyrir Repúblikaflokkinn. Þar hefur hann meira og minna setið síðan þá – þó með hléum inn á milli. Paul hefur yfirleitt boðið sig fram fyrir Repúblikaflokkinn að undanskildum forsetakosningunum árið 1988. Þá bauð hann sig fram til forseta Bandaríkjanna fyrir hönd Frjálshyggjuflokksins (e. Libertarian Party) og vakti um leið áhuga ungs fólks á stjórnmálum og hugmyndum sínum um einstaklingsfrelsi og heimsfrið.

Tuttugu árum síðar átti hann svo eftir að endurtaka leikinn, en þá sem repúblikani. Vakti Ron Paul sannkallaða heimsathygli í kosningabaráttu sinni fyrir forsetakosningarnar árið 2008, en markmiðið þá var ekki að fara alla leið í Hvíta húsið, heldur að vekja Bandaríkjamenn og heiminn allan til lífsins. Minnti Ron Paul statt og stöðugt á grunngildi stjórnarskrárinnar – hugsjónir stofnenda Bandaríkjanna – og hvatti einstaklinga til að virða réttindi hvers og eins í stað þess að ala á andúð eins og mörgum virðist tamt.

Mörgum þykir framboð Ron Pauls til Bandaríkjaforseta árið 2012 vera vonarneisti um betri og réttlátari framtíð. Munurinn á framboði Pauls núna og árið 2008 er sá að nú benda kannanir til að hann eigi ágæta möguleika á að fara alla leið, en nýlegar skoðanakannanir benda til þess að hann ætti í fullu tré við Obama í kosningum, og innan Repúblikanaflokksins mælist hann oftast nær í efstu fjóru sætunum af þeim sem vilja taka svari flokksins. Hann stendur sig einnig langbest í fjáröflunum þeim sem stuðningsmenn hverra frambjóðenda standa fyrir. Langstærsti Þrándur í götu Ron Pauls er að hann hefur ekki fengið þá viðurkenningu sem honum bæri frá fjölmiðlum vestanhafs, en þeir hafa, bæði vís- og óafvitandi, hunsað Paul – og gildir þá engu hvernig honum vegnar í skoðanakönnunum eða á rökstólum. Það er torvelt að átta sig á ástæðum þessa en svo virðist sem að róttækar hugmyndir Pauls, þá sérstaklega hvað varðar utanríkisstefnu Bandaríkjanna, falli ekki í kramið hjá stóru fjölmiðlunum. Á móti því kemur að Paul á stóran aðdáenda-hóp víðs vegar um heiminn sem sér til þess að hann fái alla þá athygli sem hann á skilið.

Ron Paul er fyrst og fremst hugsjónamaður. Hans hugsjón er sú að hver einstaklingur eigi rétt á að lifa sínu eigin lífi eins og hann vill, svo fremur sem hann virðir þennan sama rétt annarra. Það er vegna þessarar frelsishugsjónar sem hann hefur aldrei kosið með skattahækkunum, hallarekstri ríkisins og öðrum frumvörpum sem auka vöxt ríkisvaldsins og draga þar með úr svigrúmi einstaklingsins. Hann er ólíkur öðrum stjórnmálamönnum að því leyti að hann stendur ekki í neinum pólitískum hrossakaupum. Hugmyndir hans eru einfaldar og skýrar og hann kemur ávallt til dyranna eins og hann er klæddur. Það er því vert að íhuga það hvort að á þessum síðustu og verstu tímum sé ekki þörf á slíkum manni til starfa í Hvíta húsinu.

Kristinn Ingi Jónsson
Höfundur er menntaskólanemi og stjórnarmaður í Ungum frjálshyggjumönnum.

Tvö og hálft ár eru frá að Íslendingar gengu síðast til Alþingiskosninga. Mikil krafa var gerð um endurnýjun á fólki með nýjar áherslur og ný gildi sem hjálpa áttu íslensku þjóðinni að komast út úr þeim þrengingum sem landið var komið í. Ef horft er í baksýnisspegilinn er óhætt að fullyrða að þessi tími hefur einkennst af mikilli óvissu, ekki bara pólitískri óvissu heldur líka er varðar lausnir á vandamálum fyrirtækja og einstaklinga. Ekki hefur verið mörkuð skýr framtíðarstefna og fáir vita í hvaða átt landið stefnir, ekki einu sinni þeir sem sitja við stjórnvölinn.

Vitsmunaflótti

Ísland hefur alla tíð verið þekkt fyrir öflugt og framsækið ungt fólk.  Aukin alþjóðavæðing hefur haft það í för með sér að auðveldara er fyrir unga fólkið að fóta sig á nýjum slóðum og sækja sér þekkingu.  Ríki sem eru samkeppnishæf geta þá laðað til sín hæfileikaríkt fólk sem getur skapað verðmæti. Hætt er við því að ríki sem ekki teljast samkeppnishæf sitji eftir og upplifi vitsmunaflótta. Fyrir hrun var mun meiri straumur af fólki inn í landið heldur en út úr því. Skv. tölum frá Hagstofu Íslands voru aðfluttir umfram brottflutta á ári að meðaltali 4.749 árin 2005 – 2008. Á árunum 2009 – 2010 er annað uppi á teningnum en þá eru brottfluttir umfram aðflutta að meðaltali 3.484. Breytingin á þessum stutta tíma er mikil en mismunur á meðaltali áranna 2005 – 2008 og 2009 – 2010 nemur  8.233 manns. Stór hluti þessa hóps er ungt fólk með dýrmæta þekkingu erlendis frá, sem hefur háleitar hugsjónir og vill komast í umhverfi þar sem það getur fengið að njóta sín. Það er mjög sorglegt að horfa upp á það að Ísland sé ekki ofarlega á blaði þegar þetta fólk velur sér stað til að búa á. Á einungis þremur árum bera ákveðnar starfsstéttir þess strax merki að skortur sé á fólki. Menn geta ekki setið með hendur í skauti sér, tíminn er knappur og róttækra aðgerða er þörf.

Lífsgæði vaxa ekki á trjánum

Uppbygging á atvinnulifi er stopp og fólk hefur misst trú á að núverandi ríkisstjórn komi okkur út úr þrengingunum. Fjárlagahalla hins opinbera hefur verið mætt með margvís-legum nýjungum í skattheimtu og þeir skattstofnar sem fyrir eru hækkaðir upp úr öllu valdi. Hvern þarf svo að undra að skattheimta ríkisins hefur snúist upp í andhverfu sína. Staðreyndin er að raunverulegar skatttekjur hafa ekki aukist heldur dregist saman. Ríkisstjórnin hefur margoft lofað lausnum fyrir einstaklinga og fyrirtæki sem áttu að skila sér í bættum hag þeirra. Þessi loforð hafa undantekningarlaust verið rofin og óhætt er að segja að fólk er orðið þreytt á aðgerðarleysinu. Jákvæðar fréttir úr atvinnulífi eru fátíðar, atvinnuleysisbótasjóður er þaninn út eins og blaðra, lán eru í mikilli óvissu, og grunnþjónusta er skorin mikið niður á meðan gæluverkefni fá að njóta sín og húsnæðisverð er allt of hátt.

Hin raunverulega mynd sem blasir við ungu fólki er ekki björt. Það er ekki skrýtið að það sjái hagi sínum betur borgið annarsstaðar. Menn verða að horfast í augu við raunveruleikann eins og hann er og láta verkin tala. Það mun kosta mikla vinnu og miklar fórnir að endurheimta það sem glatast hefur en leiðin að settu marki hefst með því að hvetja fólk áfram og gefa því von. Fara þarf í stefnumótun þar sem skýr stefna er mörkuð til framtíðar með það að aðal markmiði að gera Ísland samkeppnishæft að nýju.

Ungt fólk til athafna

Eina leiðin til að rétta úr kútnum er að koma hagvexti á skrið og það er einungis gert með fjárfestingu. Það er ólíðandi að horfa til þess að allar hugmyndir um atvinnuuppbyggingu séu slegnar út af borðinu. Við getum ekki leyft íslensku efnahagslífi að fjara út. Það getur hver og einn sagt sér að ef færri vinna og laun hafa lækkað er ekki hægt að afla meiri tekna fyrir ríkissjóð með skatttekjum einum saman. Við eigum nóg af harðduglegu og vel menntuðu fólki með háleitar hugsjónir, sem þarf að gefa tækifæri til þess að blómstra. Hér þarf að ríkja stefna sem hvetur fólk til athafna en ekki stefna sem dregur úr því kraftinn. Grunnstefna sjálfstæðismanna gengur einmitt út á að stjórnvöld eigi að mynda jarðveg fyrir einstaklinga og fyrirtæki til að skapa sín eigin tækifæri.  Einungis í slíku umhverfi þar sem einkaframtakið fær að njóta sín er hægt að kalla fram raunverulega verðmætasköpun þar sem langtímahagur heildarinnar er í fyrrirúmi. Þar mun ungt fólk spila lykilhlutverk.

Magnús Júlíusson
Höfundur er fyrrverandi varaformaður Heimdallar.