Það sem ekki verður kosið um í vor

Kosningar til Alþingis í maí verða á margan hátt sögulegar. Sígild íslensk kosningamál víkja fyrir nýjum og nútímalegum málum. Kosningamál eins og verðbólgudraugurinn, lélegt atvinnuástand, gengisfellingar og vaxandi skattbyrði eru dauð. Ný og spennandi kosningamál hafa komið í staðinn: Hlutfall kvenna í stjórnum stórfyrirtækja, þensla, neyslufyllerí almennings, misræmi í kaupmáttaraukningu hinna ýmsu launahópa, ofurhagnaður banka, umhverfismál og stórframkvæmdir. Má með sanni segja að hin nýju „vandamál" séu öllu auðveldari viðfangs en hin gömlu. Hin nýju vandamál eru velferðarvandamál og koma í kjölfar mikillar uppsveiflu og langvarandi góðæris í hagkerfinu.

Þetta setur samt hægrimennina í ákveðin vandræði. Hægrimenn hafa oftast lagt áherslu á hin þurru vandamál hagkerfisins og á atriði eins og stöndugan ríkisrekstur, stöðugleika, hófsamt ríkisvald, einfaldari og lægri skatta og gott umhverfi til að reka fyrirtæki í. Nú má segja að þau mál hafi meira og minna öll náð fram að ganga, þótt vitaskuld sé enn pláss til mikilla betrumbóta. Hvað gera hægrimenn þá? Hvernig á að keppa í kosningaloforðaslag þegar öll gömlu og góðu kosningaloforðin hafa ræst svo vel að enginn mun lengur hlusta á þau endurtekin?

Því miður ætla hægrimenn að falla í þá gildru að grípa hin nýju og spennandi kosningamál á lofti, sækja inn á miðjuna og taka þátt í útgjaldaloforðaflauminum. Hægrimenn ímynda sér, ranglega, að lægri skattar og enn aukið viðskiptafrelsi séu mál sem lenda á daufum eyrum kjósenda. Núna er í tísku að vera jafnréttissinni, umhverfisverndarsinni, græningi og útgjaldasinni. Þetta er tíska sem verður fljót að þreytast ef vinstrimenn ná aftur völdum í landinu og koma gömlu og sígildu íslensku kosningamálunum aftur á blað fyrir næstu kosningar.

Hægrimenn eiga að standa fastir á sínu, boða enn frekari skattalækkanir, frelsun mennta- og heilbrigðiskerfisins úr klóm hins opinbera og niðurfellingu á viðskiptahindrunum milli Íslands og umheimsins. Hin „bláu" kosningamál eru engan veginn dauð og grafin þótt þau breyti örlítið um mynd í ljósi góðrar stöðu hagkerfis og ríkisreksturs. Hin „grænu" kosningamál eru, þrátt fyrir allt, ennþá jafnslæm og þau hafa alltaf verið, þótt skipt hafi verið um umbúðir á þeim.