Gjaldþrotalögin gilda ekki um alla

Þegar búið er að setja fyrirtæki í þrot eru ekki margar leiðir í boði fyrir það. Helst er farið í skuldaniðurfellingu eða gjaldþrot og þá eru oft nýir eigendur fengnir að borðinu. Ef það á að halda áfram rekstri verður að taka vel til í rekstri svo hægt sé að greiða lánadrottnum. En hvað gerist þegar að ríki eða bæjarfélög lenda í greiðsluerfiðleikum? Það er ekki hægt að loka og gleyma því sem var fyrir en það er samt ýmislegt hægt að gera.

Álftanes var eitt þeirra bæjarfélaga sem virðist hafa verið hvað verst rekið síðustu ár. Greiðsluörðuleikar vegna offjárfestinga hafa leitt til mikil niðurskurðar og er nú jafnvel farið að ræða um sameiningu við önnur sveitarfélög. En hver vill taka við öllum þessum skuldum? Oftast hefur verið rætt um Garðabæ en það er með betur reknu sveitarfélögum landsins eða Reykjavík sem er það fjölmennasta.

Ég sé litla ástæðu fyrir Garðabæ að taka þetta að sér en það má vel vera að þeir hafi einhvern hagnað af. Reykjavík myndi aftur á móti líklegast vilja fá að klára Suðurgötuna í framtíðinni, með brú upp á Álftanes. Því að með henni myndi koma ný leið úr miðbænum sem sárvantar. Núna eru einungis Miklubrautin og Suðurgatan sem sinna því hlutverki. Þetta væri einnig góð umferðatenging við Hafnarfjörð. Það er nefnilega augljóst að ef annað sveitarfélag á að taka að sér skuldir Álfnesinga þá þurfa þeir að gefa eitthvað í staðinn.

Nú þekki ég ekki svo vel að vita hverjar eignir Álfanes eru. Það er þó líklegast heilmikið af landi sem er enn ónotað og spurning hvort að bæjarfélagið geti selt þær eignir upp í skuldir. Með því væri hægt að minnka skuldir. Ef ekkert ónotað land eða eignir eru til þá hefur bæjarstjórnin lítið á hendi til að spila með og verður eiginlega hálf máttlaus í samningum sínum við lánadrottna.

Ef það á ekki að fara sameiningarleiðina eða engar eignir til er augljóst að mikill niðurskurður verður að eiga sér stað. Það er því merkilegt að sjá hve bæjarbúar á Álftanesi eru mikið á móti því. Augljóslega verður að gera eitthvað og eru þetta helstu kostirnir og því nauðsynlegt að velja einn þeirra. Það var þó ánægjulegt að sjá íbúana taka sig til og setja upp verkefnafund þar sem nýjar hugmyndir voru ræddar. Ef einhverjar góðar niðurstöður koma þaðan væri gaman að heyra af þeim í framtíðinni. Aftur á móti ef engir nýjir raunhæfir kostir koma fram þá eru áður nefndir hugmyndir það sem verður að gera.