Feluleikur ráðamanna
Þjóðaratkvæðagreiðslan fór eins og við mátti búast, þ.e. þjóðin samþykkti ekki lögin en 93,2% sögðu nei. Kjörsókn var með dræmara móti sem mér þykir mjög miður þar sem þetta er í fyrsta skipti á Íslandi sem þjóðin fær með beinum hætti að taka þátt í lagasetningu á Alþingi og fullnýta með því lýðræðislegan atkvæðisrétt sinn.
Vissulega var þessi kosning þó svolítið bara upp á ,,lúkkið”, því betri samningur var í höfn fyrir kosningu og því algjör fásinna að vilja halda gamla samningnum. Persónulega var ég á móti þessari þjóðaratkvæðagreiðslu sem slíkri vegna nýja samningsins, en einnig vegna þess hversu gífurlega dýrt það er að halda hana. En þar sem ákveðið var að standa við atkvæðagreiðsluna þá nýtti ég mér að sjálfsögðu rétt minn og kaus.
Ráðamenn þjóðarinnar gáfu það upp að þau ætluðu ekki að mæta á kjörstað þar sem þjóðaratkvæðagreiðslan væri í raun marklaus vegna nýja samningsins, en þá spyr ég: Af hverju í ósköpunum var ekki hætt við þjóðaratkvæðagreiðsluna og peningunum frekar eytt í öfluga ,,hákarla“ sem hægt væri að senda í samningaviðræður við Breta og Hollendinga?
Jóhanna og Steingrímur hafa líklega litið á þetta sem gott tækifæri til að láta sem svo að þau vilji hlusta á þjóðina og standa með henni, en þau hafa síður en svo gert það í þessu máli. Vegna þessarar leiksýningar höfðu þau ekki kjark til þess að hætta við þjóðaratkvæðagreiðsluna, en tóku í staðinn þá undarlegu ákvörðun að mæta EKKI á kjörstað. Að mínu mati er það þeim til háborinnar skammar sem ráðamenn þjóðarinnar að sýna það fordæmi að taka ekki þátt í fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslu Íslendinga. Þau vilja eigna sér heiðurinn af því að hafa stuðlað að fyrstu þjóðaratkvæðagreiðslunni en senda svo út þau fáránlegu skilaboð til þjóðarinnar að nýta ekki sinn lýðræðislega rétt með því að mæta ekki á kjörstað.
-Thelma Hrund Kristjánsdóttir
