Látum ekki landsfundinn verða hálfvegis

Ég hef verið sjálfstæðismaður frá því að ég man eftir mér. Ég man eftir því að setið í kjöltunni á afa mínum og hlustað á sögur af því hversu marga landsfundi hann hefði setið. Verandi keppnismaðurinn sem ég er, var markið að sjálfsögðu sett á að sitja fleiri landsfundi en afi. Afi mætti samt alltaf á landsfundi af hugsjón, oftast nær var hann eini yfir þrítugu sem studdi frjálshyggjutillögur villinganna í Heimdalli - alveg fram á níræðisaldur. Eftir því sem ég hef mannast sé ég að það er ekki fjöldi landsfunda sem gerir menn að mönnum, heldur hver hefur hugsjón og hver er tilbúinn að berjast fyrir henni. Það væri óskandi að fleiri landsfundarfulltrúar áttuðu sig á þessu.

Þó svo að ég sé ennþá að fá ráð frá afa að handan eru ekki allir sem búa við svo góða ráðgjafa. Unnur Brá Konráðsdóttir, þingmaður Sjálfstæðisflokksins úr Suðurkjördæmi, er ein af mörgum þingmönnum flokksins sem virðist sárlega þurfa á góðum ráðgjöfum að halda. Það eitt að hætta að skrifa ræður fyrir þingfundi og mæta þess í stað með ljósrit af Staksteinum dagsins er til dæmis eitthvað sem góður ráðgjafi hefði gert athugasemdir við.

Nú berast fregnir af því að hópur í kringum þingmanninn hyggist fara með ljósritin víðar og er landsfundur Sjálfstæðisflokksins næst á dagskránni. Þetta er gott, því nú geta flokksmenn gert upp við sig hvort þeir vilja halda áfram að vera í flokki fyrir alla þá sem trúa á frelsi einstaklingsins og frjáls viðskipti eða hvort þeir vilja vera í lokuðum sjómanna- og bændaklúbbi. Stétt með stétt eða stuð með Styrmi? Það er frekar fúlt að seinna slagorðið lýsi viðhorfi innan flokksins en sé ekki huggulegur sjónvarpsþáttur í anda Á tali með Hemma-Gunn.

Það er mikilvægt að við látum ekki landsfund Sjálfstæðisflokksins verða vettvang fyrir lýðskrum athyglissjúkra þingmanna. Á þessum erfiðu tímum þarf flokkurinn á öllu sínu besta fólki að halda. Myndu bændur sætta sig við að vera í flokknum ef landsfundur samþykkti að afnema alla landbúnaðarstyrki? Nei, hvað er ég að segja, það mun auðvitað aldrei gerast. Ég var búinn að gleyma því að við erum í hægrisinnuðum flokki.

Það er óeigingjarnt starf að vinna fyrir stjórnmálaflokk. Það getur kostað þrek, svita og tár og síðast en ekki síst rosalega þolinmæði. Það getur líka verið mjög gaman. Það væri sorglegt ef samstaðan á hægri vængnum væri brotin út af duttlungum fámenns hóps. Hver veit, kannski endar þetta allt þannig að ég verð að kyngja keppnisskapinu og leyfa afa að vinna landsfundarkeppnina.

-Jón Benediktsson